Συμμετοχή στο Sport Tourism Forum 2025

 

Ο Κωνσταντίνος Κοντογιάννης εκπροσωπώντας την Συμπολιτεία Ολυμπίας ΑΜΚΕ μίλησε στο Sport Tourism Forum 2025.
Αναλυτικά η ομιλία του:

🕊 “Το Μονοπάτι της Εκεχειρίας, γέφυρα του αρχαίου με το σύγχρονο”

Καλημέρα σας, είμαι ο Κωνσταντίνος Κοντογιάννης από τη Συμπολιτεία Ολυμπίας που κάνουμε το Μονοπάτι της Εκεχειρίας από την Ήλιδα στην Ολυμπία.
Αρχικά θα ήθελα να ευχαριστήσω για την πρόσκληση τους διοργανωτές.
Επίσης να συγχαρώ όλους τους ομιλητές και ειδικά τον κ. Αβραμέα (Taygetos Challenge) όπου ακούγοντας τον συνειδητοποίησα πόσα κοινά έχουμε τόσο στις καλές πρακτικές όσο και στους προβληματισμούς.

Θα κινηθούμε λίγο «ιστορικορομαντικά» θα μπορούσε να πει κανείς για να σας βοηθήσω να αντιληφθείτε την σημαντικότητα
αυτού του θεσμού αλλά και το μέγεθος που θα έπρεπε να έχει, αν το στήριζε η πολιτεία όσο θα έπρεπε.

 

Θα ήθελα να ξεκινήσω… με μια εικόνα.

Φανταστείτε τις ελληνικές πόλεις-κράτη,
πριν από σχεδόν τρεις χιλιάδες χρόνια,
βυθισμένες σε πολέμους και συγκρούσεις.

Και έναν βασιλιά — τον Ίφιτο της Ήλιδας —
να αναζητά τρόπο να φέρει ειρήνη ανάμεσά τους.

Πηγαίνει στο Μαντείο των Δελφών και ρωτά την Πυθία:
«Πώς θα ομονοήσουν οι Έλληνες;»

Και εκείνη του απαντά:
«Να επαναφέρεις τους Ολυμπιακούς Αγώνες και να κηρύξεις Εκεχειρία.»

Από αυτόν τον χρησμό γεννήθηκε μια ιδέα που έμελλε να είναι η μήτρα γέννησης της εθνικής συνείδησης των Ελλήνων
και η οποία ακόμη και σήμερα ενώνει ολόκληρο κόσμο, πάνω από ιδεολογίες, φυλές, θρησκείες και πολιτικές αντιλήψεις.

Ο Ίφιτος της Ήλιδας, ο Κλεοσθένης της Πίσας και ο Λυκούργος της Σπάρτης
υπέγραψαν τη Συνθήκη της Εκεχειρίας·
μια συμφωνία που όριζε πως, για όσο διαρκούσαν οι αγώνες,
οι εχθροπραξίες θα σταματούσαν
κι οι άνθρωποι θα μπορούσαν να ταξιδεύουν ελεύθερα και με ασφάλεια.

Αυτή τη συμφωνία τη χάραξαν πάνω σε έναν χάλκινο δίσκο —
τον Δίσκο της Εκεχειρίας —
που φυλάχθηκε στο Ηραίο της Ολυμπίας
ως αιώνιο σύμβολο ειρήνης και ενότητας.

Όταν κηρυσσόταν η Εκεχειρία,
οι κήρυκες — οι Σπονδοφόροι — ξεκινούσαν από την Ήλιδα
και ταξίδευαν σε όλο τον τότε ελληνικό κόσμο.

Από τη Μακεδονία και την Ιωνία,
ως τις Συρακούσες, τη Λιβύη, τη Μασσαλία,
ακόμη και τη Γέρασα στη σημερινή Ιορδανία,
μετέφεραν το μήνυμα της ειρήνης.

Αθλητές από τις τέσσερις άκρες της Μεσογείου ξεκινούσαν το ίδιο ταξίδι.
Μπαίνοντας στην Ήλιδα,
άφηναν τα όπλα τους στον λόφο της Αρμάτοβας —
στο σημερινό Αγραπιδοχώρι —
ως πράξη εμπιστοσύνης και σεβασμού.

Εκεί, στο κατώφλι της Εκεχειρίας,
ξεκινούσε το ταξίδι από τη βία στη συνύπαρξη.

Οι αθλητές έμεναν στην Ήλιδα περίπου έναν μήνα.
Προπονούνταν, μοιράζονταν την ίδια τροφή,
και διδάσκονταν τους κανόνες του ευ αγωνίζεσθαι.
Οι Ελλανοδίκες έκριναν ποιοι ήταν άξιοι να συμμετάσχουν.

Γιατί οι Αγώνες δεν ήταν επίδειξη δύναμης —
ήταν δοκιμασία ήθους και μέτρου.

Και όταν όλα ήταν έτοιμα,
η πομπή ξεκινούσε προς την Ολυμπία·
το πρώτο μονοπάτι της ειρήνης.

Η ίδρυση των Αγώνων, αποδίδεται στον Ηρακλή.
Δύο μορφές του:
ο Ιδαίος — ο μυθικός ιδρυτής,
και ο Πανελλήνιος, ο Θηβαίος — ο ήρωας των άθλων, που ανανέωσε το πνεύμα τους.
Και οι δύο συμβολίζουν κάτι βαθύτερο:
τη δύναμη που υπηρετεί τον πολιτισμό, όχι τη βία.

Η Εκεχειρία δεν ήταν πολιτική συμφωνία·
ήταν πολιτιστικό συμβόλαιο.
Και μέσα από αυτό γεννήθηκε για πρώτη φορά
η συνείδηση ενότητας και η εθνική συνείδηση των Ελλήνων.

Στην αρχαία Ολυμπία,
οι Αγώνες συνοδεύονταν από μουσικές, ποιητικές και καλλιτεχνικές δημιουργίες.
Γιατί οι αρχαίοι πίστευαν ότι η άθληση και η τέχνη
ήταν οι δύο όψεις του ίδιου ιδανικού —
του καλού κἀγαθού.

Αυτό το πνεύμα είναι που αναβιώνει σήμερα μέσα από το Μονοπάτι της Εκεχειρίας.
Ο αθλητισμός γίνεται φορέας πολιτισμού,
και ο πολιτισμός αποκτά ξανά ζωή μέσα από τη συμμετοχή, τη συνύπαρξη και τη δράση.

Η Συμπολιτεία Ολυμπίας δημιούργησε αυτό το μονοπάτι —
μια διαδρομή πενήντα χιλιομέτρων που ενώνει την Ήλιδα με την Ολυμπία.
Κάθε άνοιξη, πραγματοποιείται ο Δρόμος Εκεχειρίας,
μια πορεία χωρίς αγωνιστικό χαρακτήρα,
με εκατοντάδες συμμετέχοντες από την Ελλάδα και το εξωτερικό.

Στόχος δεν είναι η επίδοση.
Είναι η εμπειρία. Η φιλία. Η γνωριμία.
Η κοινή διακήρυξη πίστης στις ολυμπιακές αξίες, ιδιαίτερα αυτής της Εκεχειρίας

Τον θεσμό στηρίζουν όλοι οι φορείς της Ολυμπιακής οικογένειας
και πολλοί Ολυμπιονίκες και παγκοσμιονίκες,
μεταξύ των οποίων ο θρυλικός Γιάννης Κούρος.
Όλοι αναγνωρίζουν πως αυτός ο δρόμος
δεν είναι απλώς αθλητική διοργάνωση —
είναι τελετουργία ενότητας, μνήμης κι ελπίδας.

Η βασική δράση, ο Δρόμος της Εκεχειρίας είναι 50χλμ μη αγωνιστικού χαρακτήρα και πλαισιώνεται από πολλές δράσεις:
τον Δρόμο του Κλεοσθένη, αγώνα πέντε χιλιομέτρων·
τον Δρόμο του Ίφιτου, αγώνα 2 χιλιομέτρων για παιδιά και εφήβους
και τις Ολυμπιακές χρονιές τον Δρόμο του Ηρακλή, είκοσι οκτώ χιλιόμετρα από το Αγραπιδοχώρι στην Ήλιδα,…
αφού προηγηθεί συμβολική εναπόθεση οπλισμού.

Και μαζί τους,
η Τελετή Έναρξης με τη Συναυλία,
και η Εικαστική Έκθεση, η Ημερίδα και οι Βραβεύσεις.

Κάθε χρόνο οι δράσεις είναι αφιερωμένες σε μια ολυμπιακή αξία ή ένα άθλημα:
την Ελληνορωμαϊκή πάλη, την Ιστιοπλοΐα, τα Αλτικά αγωνίσματα, την Ευγενή Άμιλλα.

Κάθε τμήμα της διαδρομής είναι αφιερωμένο σε ένα άθλημα ή μια αξία,
με αφιερωματικά καθιστικά — όπως η Στάση Τσικλητήρα —
και στο μέλλον θέλουμε να γίνουν, μικρά θεματικά μουσεία σε κάθε χωριό.
Χώροι που θα αφηγούνται ιστορία, παράδοση, γεύσεις και ανθρώπους.
Σύμφωνα με τη μελέτη του ΕΟΤ,
το Μονοπάτι μπορεί να προσελκύει έως 700 επισκέπτες την ημέρα.

Η συνεργασία μας με το Ανώτατο Συμβούλιο Αθλητισμού Ενόπλων Δυνάμεων
και το Υπουργείο Εθνικής Άμυνας έχει βαθύ συμβολισμό.
Θυμίζει πως η Εκεχειρία δεν είναι μόνο υπόθεση των πολιτών,
αλλά και ευθύνη εκείνων που κρατούν τα όπλα·
να υπερασπίζονται την ειρήνη όχι μόνο με πράξεις, αλλά και με το παράδειγμά τους.

Κι έπειτα, έρχεται η φωνή της ιστορίας.
Όταν οι Πέρσες ετοίμαζαν επίθεση,
ο Μαρδόνιος έστειλε κατασκόπους να δουν ποιοι είναι αυτοί οι “τρελοί”
που, αντί να πολεμούν, συμμετέχουν στους Ολυμπιακούς Αγώνες.
Εκείνοι γύρισαν και είπαν:
«Αγωνίζονται γυμνοί, για ένα στεφάνι ελιάς!»
Και τότε ο Μαρδόνιος αναφώνησε:
«Ω θεοί, με τι ανθρώπους μας φέρνετε να πολεμήσουμε —
ανθρώπους που δεν αγωνίζονται για πλούτη, αλλά για τιμή!»

Και πράγματι…
η αξία δεν μετριέται σε χρυσό. Μετριέται σε ήθος.

Αυτό που κάνει το Μονοπάτι της Εκεχειρίας μοναδικό
είναι οι άνθρωποί του.
Η τοπική κοινωνία
Κατά μήκος της διαδρομής,
τα χωριά υποδέχονται τους δρομείς με τοπικά εδέσματα, μουσική, χαμόγελα και συγκίνηση.
Η Εκεχειρία γίνεται ζωντανή εμπειρία φιλοξενίας,
και ο πολιτισμός επιστρέφει εκεί απ’ όπου ξεκίνησε — στον άνθρωπο.

Το Μονοπάτι της Εκεχειρίας δεν είναι απλώς ένας δρόμος.
Είναι μια ιδέα που περπατιέται.
Μια γέφυρα ανάμεσα στο αρχαίο και στο σύγχρονο,
τον αθλητισμό και τον πολιτισμό,
την παράδοση και το μέλλον.

Εδώ, η ειρήνη δεν είναι σύνθημα· είναι πράξη.
Και ο αθλητισμός δεν είναι αυτοσκοπός·
είναι ο τρόπος με τον οποίο η πολιτιστική μας κληρονομιά ξαναβρίσκει ζωή.

Στον τόπο όπου γεννήθηκε η Εκεχειρία,
η Συμπολιτεία Ολυμπίας συνεχίζει να μετατρέπει την ιστορία σε βίωμα —
αποδεικνύοντας ότι, δυόμισι χιλιάδες χρόνια μετά,
η δύναμη της ειρήνης, της συνεργασίας και της προσπάθειας
παραμένει η μεγαλύτερη πρόκληση,
αλλά και η πιο μεγάλη νίκη.

Σας ευχαριστώ.